vrijdag, 14:27
Maandagmiddag, Febe ligt net in bed voor een dutje. Ik geef Joren nog een knuffel en zeg dat hij nu maar even lekker moet proberen te gaan slapen. Ik trek de stekker uit de telefoon zodat hij niet wakker gebeld kan worden, zet mijn mobiel op stilstand. Joren is vandaag niet lekker, heeft verhoging en kruipt de hele ochtend al steeds even op de bank. Febe laat hem niet met rust, brengt hem boekjes en speelgoed en verzint steeds nieuwe grapjes zodat Joren wakker blijft. Maar nu is het stil in huis. Ik ga met koffie en tijdschriften naast Joren op een hoekje van de bank zitten en geniet ook van de rust. Even.. Een paar minuten later schrik ik op van gegrom en gekreun naast me, ik kijk naar Joren en zie hem stuiptrekken, ik vlieg overeind en kniel naast hem neer. Hij draait met zijn ogen en is totaal verkrampt. Een afschuwelijk gezicht. Een koortstuip! Ik trek het dekentje van hem af, wat kan ik nog meer doen? Hij stuiptrekt nogmaals en ik gris naar de telefoon. 112. Ik hoor niks! Nog een keer..Weer geen geluid..Shit, de stekker is eruit..!Waar is mijn mobiel..? Aan mijn trillende handen merk ik hoe gestresst ik ben, met moeite vind ik de juiste knopjes. Joren is nog steeds verkrampt en gromt en kreunt en kwijlt en draait met zijn ogen, hij lijkt niet eens meer op zichzelf. De verpleegkundige aan de centrale stuurt direct een ambulance en wenst me sterkte. Behalve toekijken kan ik niks doen..Ik kijk op de klok, 12.12 uur. Ik probeer Joren gerust te stellen en zeg steeds dat ik bij hem ben. Zou hij me horen? Uiteindelijk lijkt hij te ontspannen. Ik krijg geen contact met hem. In de verte hoor ik een sirene. Zo bizar te weten dat ie op weg is naar ons. De sirene verdwijnt weer. Ik wacht onrustig af. Opnieuw een sirene, en daar is de ambulance. Als ik de verpleegkundigen binnenlaat, voel ik pas hoe bang ik was. Was, want nu ligt Joren rustig. De verpleegkundige probeert contact te maken met Joren, en uiteindelijk lukt het. Inmiddels ligt hij aangesloten op apparatuur. Joren kan alleen maar schreeuwen en huilen, hij lijkt zich niet echt bewust te zijn van ons. Uiteindelijk neem ik hem op schoot, hij kruipt in me weg en is hysterisch. De verpleegkundigen moeten weten of Joren weer bewust reageert, dat lukt pas na een kwartier, als ik de tv aanzet. Piet Piraat kan Joren afleiden en een beetje rustig maken. De medische controles’s zijn gelukkig positief, de ambulance vertrekt weer. Bij een volgende koortstuip moet Joren worden opgenomen voor verder onderzoek. Nu kan ik niks doen, behalve hem goed in de gaten houden. Als Febe een half uur later wakker wordt en beneden komt is er ogenschijnlijk niets gebeurt. Joren slaapt de rest van de middag, doodmoe na deze aanval. Febe krijgt hem slechts na héél erg haar best doen wakker. Dan heeft hij wel zin in soep, drinkt daar wat van en speelt zelfs nog wat. ’s Avonds, als Febe weer in bed ligt, zitten Fabian en ik dicht bij een slapende Joren op de bank. Moe en dankbaar.
